Breaking up brings about a mix of feelings such as obsession for the lost one, hopelessness, fear, anger and loneliness, usually in two phases: 'protest' 'and 'resignation/despair'. Both these phases are driven by dopamine levels.
In the protest phase, the person might find it difficult to sleep and suffers from weight loss and nostalgia. All their time, energy and attention is spent on winning back the lost love (such motivation and focus is fuelled by dopamine). When the protest stage does not succeed anger sets in.
The next phase is resignation or giving up with a feeling of sadness and depression in some cases. This, at least in part, is due to dopamine, as it plummets it contributes to lethargy, sorrow and feeling of despair.
So it seems that all is related to the levels of dopamine.
One of my favourite L O V E songs, dedicated to dopamine, I guess :))))
Ehtiyaj by Shahyad
عشق چیزی جزاعتیاد به دوپامین نیست! وقتی اینطوری نگاهش کنیم شاید به پوچیش بشه بهتر پی برد. اینم تقدیم به عشق که به عبارتی فقط یک انتقال دهنده عصبی یا همون دوپامین جان خودمونه. بودنش یه جور آزاره و نبودنش هم یه جور
تو تنها کسی هستی واسم مونده تو دنیا
می گیره وقتی نیستی دلم تو خواب و رویا
آره مهر و محبت به هر دردی علاجه
عزیزم به وجود تو خیلی احتاجه
به تو احتیاج دارم باورم داری اگه
به تو احتیاج دارم مث هر روز دیگه
به تو احتیاج دارم با منه دلت اگه
بی تو لحظه های عمرم سپری میشه مگه
یه تو احتیاج دارم متوجه ای اگه
به تو احتیاج دارم مث هر روز دیگه
به تو احتیاج دارم با منه دلت اگه
بی تو لحظه های عمرم سپری میشه مگه
همیشه پیشمی وقتی به تو احتیاجه
هر چی عشقه توی قلب عاشقم رواجه
همیشه پیشمی وقتی به تو احتیاجه
هر چی عشقه توی قلب عاشقم رواجه
نه از خاطرم نرفتی هرگز هم نمیری
می میرم حرف دلمو نشنیده بگیری
بازم انتظار می کشم صبر من زیاده
اینو بدون که زندگیم دست تو افتاده
به تو احتیاج دارم باورم داری اگه
به تو احتیاج دارم مث هر روز دیگه
به تو احتیاج دارم با منه دلت اگه
بی تو لحظه های عمرم سپری میشه مگه
بهت احتیاج دارم متوجه ای اگه
بهت احتیاج دارم مث هر روز دیگه
بهت احتیاج دارم با منه دلت اگه
بی تو لحظه های عمرم سپری میشه مگه
